در صلح حديبيه نازل گرديد كه چون حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله و سلّم از مدينه بيرون آمد براى اينكه عمره بجا آورد و با حضرتش هزار و چهار صد مرد بودند چون بحديبيه رسيدند كفار مكه آمدند و مانع شدند و نگذاشتند حضرت داخل مكه گردد و چون مأمور بجنگ نبود با آنها صلح كرد و قربانى كه با خود آورده بود همانجا كشت و صلح‌نامه‌اى به خط حضرت امير عليه السلام نوشتند و چنين قرارداد نمودند كه سال بعد قريش مكه را تخليه نمايند و سه روز پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلّم در مكه بماند اعمال حج كند و برگردد چون سال بعد رسيد حضرت رسول با اصحاب عازم مكه گرديد و با خود انديشه نمود كه مبادا قريش بعهد خود وفا نكنند و مانع او گردند و در آن وقت بايست با آنها جنگ نمود در صورتى كه مايل نبود كه در ماه حرام و در زمين مكه جنگ واقع گردد آن وقت اين آيه نازل گرديد و رخصت داده شد كه اگر آنها با شما جنگ كردند با آنها جنگ كنيد اگر چه در حرم باشد وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ شما اول شروع بجنگ نكنيد . از ربيع بن انس و عبد الرحمن بن زيد بن اسلم چنين نقل ميكنند كه اين آيه در حكم جهاد فرود آمد و حضرت رسول با هر كس كه با او جنگ مىكرد جنگ مينمود و با هر كس كه با او جنگ نمىكرد كارى نداشت تا وقتى كه اين آيه نازل گرديد فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ و با اين آيه آيه اول نسخ گرديد و از مجاهد و ابن عباس نقل مىكنند كه آيه اول نسخ نشده بلكه « لا تعتدوا » مخصوص بزنها و اطفال است كه به آنها تعدى نكنيد . وَ اقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَ أَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ « ثقف ثقافة » يعنى يافت گردد و ادراك شور خطاب بمؤمنين است كه بكشيد كفار را هر كجا يافتيد آنها را و از مكه بيرونشان كنيد همانطورى كه شما را از مكه بيرون كردند .